Fly4free.pl

Nocka w krzakach na obrzeżach jakiegoś miasta. Dziwna sprawa ale co jakiś kawałek przy krzakach są porozstawiane wiaderka z wodą.

Dzień 31 (07.08.2014)– 103 km, łącznie 4194 km;
Rano już wiedziałem o co chodzi z tymi wiaderkami. Wychodząc z namiotu zobaczyłem kobietę, która przy wiaderkach przypinała kozy. Zrobiłem długą przerwę na zwiedzanie Dubrownik.








Przepiękne miasto i wszędzie słychać tylko Polaków. Znalazłem nawet restaurację gdzie wisiały szaliki tylko polskich klubów. Dzisiaj mija miesiąc mojej podróży.

Dzień 32 (08.08.2014)– 157 km, łącznie 4351 km;
Z Chorwacji zjechałem na Bośnię aby odwiedzić Mostar. Wyjeżdżając z miasta miałem pierwszą kolizję. Kierowca wyjeżdżający z parkingu mnie nie zauważył. Całe szczęście przytarł mi tylko lekko sakwy.





Dzień 33 (09.09.2014)– 151 km, łącznie 4502 km;
Dzień bez szczególnych wydarzeń. Cały dzień słoneczny z drogą wzdłuż wybrzeża. Wieczorem udało się dojechać do Splitu.





Dzień 34 (10.08.2014)– 166 km, łącznie 4668 km;
Dzień podobny do poprzedniego tylko że tym razem dojechałem do Zadaru. Na uwagę zasługuje jedynie fakt, że znalazłem pełne piwo przy drodze :D

Dzień 35 (11.08.2014)– 141 km, łącznie 4809 km;
Rano zmieniłem gumę bo w nocy zeszło powietrze. Po 2 km dętka wybuchła i znowu trzeba było zmieniać. Po 15 km sytuacja się powtórzyła, naprawiłem rower i poszedłem do pobliskiego sklepu. Gdy wyszedłem okazało się że znowu pękła dętka. Nie miałem już dętek i musiałem znaleźć wulkanizację. Całe szczęście była ledwie 1 km od sklepu. W warsztacie okazało się że pękła guma wyściełająca wnętrze obręczy i dlatego co chwile moje dętki wybuchały.
Zdenerwowany nawet nie pomyślałem o zrobieniu większych zakupów i nawet nie przypuszczałem że przez najbliższe kilometry nie znajdę jakiegoś sklepu. 20 km przed Karlobag skończyła mi się woda.




Nie nauczony brakiem sklepów przez ostatnią cześć dnia w Karlobag zrobiłem małe zakupy , twierdząc że do wieczora znajdę jeszcze jakiś sklep. Gdy ok. 19 okazało się że wjeżdżam w rejon 60km parku narodowego postanowiłem złapać jakiś samochód aby poratował mnie butelką wody. Przez długi czas nie mogłem złapać nikogo, aż tu nagle zatrzymał się Warszawiak. Strasznie rozbawiła mnie ta sytuacja.

Dzień 36 (12.08.2014)– 140 km, łącznie 4949 km;
10 km przed ostatnim miastem w Chorwacji moja droga zamieniła się w ekspresówkę. Kompletnie się tym nie przejmowałem bo sporo już przejechałem kilometrów autostradami. Tym razem się nie udało. Dosyć szybko zostałem złapany przez policjanta na motorze. Całe szczęście mandat okazał się mały – 140 zł. Policjant był o tyle miły że pokazał mi drogę, która mogłem jechać dalej. Nocka już w Słowenii. Po tylu dniach w samotności coraz częściej dopadają mnie jakieś dziwne przemyślenia.

Dzień 37 (13.08.2014)– 146 km, łącznie 5095 km;
Cudowny dzień. Ze Słowenii skręciłem kilkanaście kilometrów do Włoch aby zobaczyć romański kościół w Akwilei z przepięknymi mozaikami.




Później zacząłem się już prosto kierować na Lublanę. W miejscowości Adjoviscina pytając się o drogę, pewien mężczyzna zaproponował mi, że mnie podwiezie ponieważ czeka mnie potężny, stromy podjazd. Początkowo się nie zgodziłem ale ostatecznie uległem jego namowom. Przed podróżą zaprosił mnie jeszcze na kawę do kawiarni i podczas rozmowy okazało się że jest z Lublany i mógłby mnie tam podwieźć (70km). Zaprotestowałem, chciałem aby zabrał mnie tylko przez ten podjazd ale gdy wsiedliśmy do samochodu on odebrał telefon od żony i oznajmił mi: „dzisiaj moja córka wyjechała na 2 dni, i mam wolny pokój w domu dlatego jesteś dzisiejszej nocy u mnie gościem”. Aż ciężko w to uwierzyć ale dokładnie po tych słowach nastąpiło oberwanie chmury.

Dzień 38 (14.08.2014)– 0 km, łącznie 5095 km;
Rano ciągle padało. Bogdan (tak miał na imię) oprowadził mnie po mieście i pomógł znaleźć hostel na kolejną noc bo nie było sensu jechać dalej w taką pogodę.




W pokoju trafiły mi się 3 Polki – dwie podróżowały autostopem po Słowenii a jedna jechała samotnie rowerem z Polski do Francji, przy czym sporo podjeżdżała pociągiem :P Wszyscy jesteśmy zgodni co do jednego, ciężko gdzie indziej znaleźć tak życzliwych ludzi jak tutaj. Są pomocni na każdym kroku. Jeśli wyjmiesz tylko mapę od razu się zatrzymują i pytają dokąd jedziesz i jak mogą Ci pomóc. To dopiero drugi dzień podróży kiedy nie pedałuje, przyda się odpoczynek bo do Polski mam już tylko 1100 km i nie planuje już nigdzie więcej robić przerw.

Dzień 39 (15.08.2014)– 164 km, łącznie 5259 km;
Cały czas padało. Za namową Hani (kolarki z Polski) postanowiłem ominąć Austrię jadąc nieco dłużej, ale po płaskim terenie przez Węgry. Tuż przed Celje rozpadało się na dobre tak, że musiałem schować się pod przystankiem. Położyłem się na ławce i nagle zatrzymał się obok mnie samochód. Podszedł do mnie mężczyzna i zapytał się czy nic mi nie jest i czy dobrze się czuje. Wytłumaczyłem że schowałem się tylko przed deszczem a on wrócił się do samochodu i przyniósł mi batonik energetyczny. Co za ludzie. Pod koniec dnia na jednym ze zjazdów uzyskałem kolejny rekord prędkości – 66km/h.





-- 29 Paź 2014 19:52 --

Dzień 40 (16.08.2014)– 205 km, łącznie 5464 km;




Jechało się świetnie co widać po wyniku. Dzień słoneczny ale chłodny. Płaściuteńko jak na patelni. Wjeżdżając na Węgry spotkałem Polaka, który jechał samotnie rowerem do Rzymu, chwilę pogadaliśmy i dostałem od niego mapę Węgier.




Noce są coraz zimniejsze a mi ostatniej nocy zespól się suwak w śpiworze i muszę na noc zakładać na siebie wszystkie dostępne ubrania.

Dzień 41 (17.08.2014)– 157 km, łącznie 5621 km;
Dzień bez szczególnych przygód… no może z wyjątkiem tego że 10 km przed Bratysławą spotkałem kolarkę z Wenezueli :D

Dzień 42 (18.08.2014)– 178 km, łącznie 5799 km;
Kolejna okropnie zimna noc. Przez cały dzień zmagałem się z przeskakującym łańcuchem. Zablokowało się chyba jedno oczko i stąd chyba te problemy. Jutro Polska, już nie mogę się doczekać. Muszę się spiąć aby udało mi się dojechać do rodziny w Dąbrowie Górniczej, a przeczuwam problemy z przedostaniem się z Gliwic do Dąbrowy.

Dzień 43 (19.08.2014)– 164 km, łącznie 5963 km;
Cały dzień ulewa a ja wiedziałem że muszę jechać. Zupełnie inaczej się pedałuje cały dzień w deszczu kiedy ma się w głowie perspektywę kąpieli i nocki w ciepłym łóżku.




Gdy przekroczyłem granicę cieszyłem się jak dziecko, szybko powysyłałem smsy do rodziny i znajomych, a kto zadzwonił jako pierwszy? … Wizzair z informacją że odwołali mi z powodu wojny loty do Tel Avivu i chcieli się dowiedzieć czy już zdecydowałem się na nowy termin. Przepchanie się z Gliwic przez Zabrze, Bytom, Siemianowice Śląskie, Sosnowiec, Będzin do Dąbrowy Górniczej nie mając dokładnej mapy to istna masakra. Ale udało się.

Dzień 44 (20.08.2014)– 137 km, łącznie 6101 km;
Ach jak cudownie się spało po tylu zimnych nockach w namiocie. Wstąpiłem jeszcze na Jasną Górę a kilka kilometrów za Częstochową złamał mi się bagażnik z jednej strony.




Całe szczęście bez większych problemów udało mi się go naprawić.

Dzień 45 (21.08.2014)– 183 km, łącznie 6284 km;
Dzisiejszy dzień to mix ostatnich dwóch dni do 13 okropnie padało a od 13 wyszło słońce chodź było chłodno. Ostatnia nocka w namiocie bo do domu mam już 110 km.

Dzień 46 (22.08.2014)– 113 km, łącznie 6397 km;
Już na początku urwał mi się bagażnik, tym razem z drugiej strony. 30 km przed Siedlcami wyjechał po mnie mój przyjaciel Piotrek. Rozmawiając z nim nawet nie wiem gdzie zleciały mi te kilometry.




Zajechaliśmy pod Ratusz na pamiątkowe zdjęcie, poprosiłem pierwszą przechodzącą kobietę o zrobienie zdjęcia i usłyszałem „NIE”. Ach tego mi brakowało, w końcu jestem u siebie. Wszędzie dobrze ale w domu najlepiej.




Dziękuję że część z Was dotrwała do końca relacji, wiem że nie było to łatwe, ponieważ nie ma daru do pisania takich rzeczy.